Bravo, majstore
Hat-trick čudesnog Demirovića za pola sata u Ligi prvaka
1h 19min
94
221
Za komentarisanje je potrebna prijava.
Prijavi se
NAPOMENA: Komentari su otvoreni za prijavljene korisnike i odražavaju stavove svojih autora. Vrijeđanje i govor mržnje ne objavljujemo, a za govor mržnje se odgovara i krivično. Prije pisanja pogledajte pravila komentarisanja.
lukavi vukovi
0
2.10.2010.
Dok je arapski svijet izaražavao punu solidarnost i podršku Egiptu, Naser je iskoristio krizu da oživi Arape, kao i muslimanski svijet u borbi protiv kolonijalizma i cionizma.
Iskrenost Naserove predanosti arapskom jedinstvu bila je testirana u maju 1967. godine, kada su sovjetski i sirijski reporteri izvještavali da Izrael masovno mobiliše trupe na granici sa Sirijom u pripremi da napadne tu zemlju. Naser, cije su trupe bile zauzete u žestokim bitkama u Jemenu, podržavajuci pobunjenicke snage, cuvši za te vijesti brzo je mobilisao ostatak armije i rasporedio ih na južnoj granici sa Izraelom. Jer, Naser je smatrao da agresija na bilo koju arapsku zemlje znaci i agresiju na Egipat.
Trosedmicna vojna i politicka napetost pretvorila se u rat, koji je poceo ranu ujutro 5. juna 1967. godine, kada je Izrael napao i uništio zracne snage u Egiptu, Siriji i Iraku.
nedaju se
0
2.10.2010.
To je oslabilo vec skromne mogucnosti Palestinaca da se odupru pritiscima i napadima izraelskog okupatora.
Ali, uprkos svemu, palestinski narod se i dalje odupire i bori na nacin zapocet krajem 1987. godine to je INTIFADA.
(Preuzeto iz:
Shukri B. Abed, «Arab-Israeli Conflict» , The Oxford Encyclopedia of the Modern Islamic World, J. L. Esposito (ed. in ch.), Vol. 1, 1995.)
ponos
0
2.10.2010.
Palestinci su poceli da se brane svim rasploživim sredstvima protiv jakog okupatora, ukljucujuci kamenje, pracke....
Palestinski narod još je jednom odlucio da preuzme rješenje problema u svoje ruke, ne cekajuci pomoc i rješenje sa strane, pa cak ni od PLO-a, njihovog nacionalnog simbola i po arapskom konsenzusu iz 1974. godine, jedinog politickog prestavnika Palestinaca.
Izrael je u nastojanju da zaustavi taj otpor, pristupio još brutalnijim mjerama i nacinima od onih koji su korišteni protiv Palestinaca još od samog pocetka okupacije 1967. godine.
nemoc
0
2.10.2010.
Tako je bar izgledalo do 9. decembra 1987. godine, kada je surova i teška situacija prouzrokovala erupciju pobuna (intifadah)protiv okupatorskih snaga u Palestini.
Nakon diskriminacije koja je trajala više od dvadeset godina, zatvaranja desetina hiljada palestinskih muškaraca i žena, oduzimanja zemlje i gradnje jevrejskih naselja od strane jevrejske armije, Palestinci su poceli da dižu pobune –intifadah. Taj sociopoliticki pokušaj da se oslobodi okupirana teritorija predstavlja jednu
plagijati
0
2.10.2010.
Teritorija okupirana ratom 1967. godine, po mišljenju ove (izraelske) vlade je dio Svete zemlje, ustvari njeno središte, te je ta zemlja ,po njihovom mišljenju, ,,oslobodena,, a ne ,,okupirana,, i zato ona treba i ubuduce ostati pod izraelskom kontrolom.
Zbog svega toga Izrael je ponudio Palestincima koji žive na okupiranoj teritoriji dvije mogucnosti:
1) Ogranicenu autonomiju, ukoliko žele da ostanu živjeti na «izraelskoj teritoriji»
2) Preseljenje u Jordan gdje Palestinci, po mišljenju nekoliko «uvaženih Izraelaca», mogu osnovati palestinsku državu, jer vecinu stanovništva u Hašimitskom Kraljevstvu (Hashemite Kingdom) u Jordanu cine Palestinci.
Da bi opravdali svoje prisustvo na okupiranoj teritoriji, brojna jevrejska naselja su izgradena duž cijele okupitane teritorije, i to uz pomoc izraelske vlade.
oni i slogani
0
2.10.2010.
Surovo i teško stanje više od 1,5 miliona Palestinaca, koji su živjeli pod izraelskom okupacijom još od rata 1967. godine, utjecalo je na taj kompromisni trend ili pristanak na politicko rješenje, te suživot sa Jevrejima u Palestini. Ali se, u isto vrijeme, medu Izraelcima razvio protivnicki tabor koji se nije slagao sa idejama Palestinaca.
U pocetku osnivanja izraelske države Arapi si bili okrivljivani zbog toga što nisu htjeli pregovarati o mirovnom sporazumu sa Jevrejima. Poslije rata 1967. godine Izraelci su poceli da se osjecaju sigurnije i bez bojazni od prijetnji jer su sebe smatrali vojnom velesilom na Bliskom istoku. Kada su 1977. godine desnicarske politicke stranke preuzele vlast u Izraelu, povecala se želja za manipulacijom okupirane zemlje.
Slogan «zemlja za mir» bio je zamijenjen, pod vodstvom razlicitih izraelskih vlada (u periodu od 1977-1992.), drugim sloganom «mir za mir».
gerila
0
2.10.2010.
Širenje protivnickog trenda medu Izraelcima
Prelazak u Tunis oznacio je pocetak kraja nastojanja Palestinaca da zaustave Izrael vojnim putem. Nemogucnost palestinskog gerilskog pokreta da vojno oslobodi makar dio Palestine uslovila je neminovan prelaz na pokušaj da se to ostvari politickim putem. O tom koraku vec ranije su razmišljali mnogi Palestinci i prije prelaska u Tunis.
Vec 1974. godine palestinski intelektualci bliski vodi PLO-a Jaseru Arafatu napisali su nekoliko clanaka (u novinama) nagovještavajuci suglasnost dijela palestinskog vodstva o suživotu Palestinaca i Jevreja.
Oni su najprije govorili o rješenju zasnovanom na sekularno-demokratskoj državi u kojoj bi obje strane, i Palestinci i Izraelci, mogle živjeti skupa.
Izraelci su negativno reagovali na taj prijedlog, pa su Palestinci izložili novu ideju, prihvatljivu bar za dio Izraelaca, što je poznato kao «rješenje o dvije države».
okupacije
0
2.10.2010.
Izraelski kontraudari na palestinske pozicije ugrozili su uslove za život u južnom Libanu, tako da su mnogi otišli u sjeverne djelove te zemlje u potrazi za smještajem i hranom, u zemlji porušenoj nakon civilnog rata 1975. godine. Time je pomoc Palestinaca iz Libana oslabila, a nakon invazije Izraela na južne djelove Libana (u julu 1982.godine, operacija Mir za Galileju), sve znacajne vojne snage Palestinaca u Libanu bile su uništene i otvorena je mogucnost zauzimanja Bejruta. To je bio prvi veci grad u arapskom svjetu koji je Izrael okupirao. Iako su se snage PLO-a osamdeset i dva dana borile protiv najjace armije Bliskog istoka (izraelske armije), na kraju su bile primorane na povlacenje, te premještanje vojne komande u jedan od gradova arapskog svjeta, a to je Tunis.
odlazak
0
2.10.2010.
Sa 300.000 Palestinaca koji su živjeli u izbjeglickom kampu, slaba centralna vlast, te suosjecanje prema palestinskom problemu od strane nekoliko politickih i vjerskih pokreta, te i ostali uslovi u Libanu obezbijedili su povoljnu atmosferu za osnivanje palestinske vojne i socijalne infrastrukture.
Kao odgovor na palestinske napade na Izrael, od kojih vecina nije imala veci vojni znacaj, Izrael je povremeno izvodio kontraudare (kao što je operacija na rijeci Litani, izvedena u martu 1978. godine) ili vece vojne akcije. U suradnji sa kršcanskim pokretom, pod vodtsvom Sa\'d Hadada i njegovog nasljednika Antuna Lahda, Izraelci su osnovali ,,sigurnosnu zonu,, u južnom Libanu, da bi zaštitili sjeverne djelove izraelske teritorije od ucestalih napada Palestinaca i naroda iz Libana koji su ih podržavali.
okupljanje
0
2.10.2010.
. Pripadnici Egipatskog islamskog džihada ubili su ga 4. oktobra 1981. godine.
Proširivanje sukoba
Od rata 1967. godine Palestinci su postali glavni borci za rješavanje palestinskog problema. Na politickoj sceni oni su uspostavili diplomatske odnose sa vecinom zemalja u svijetu, a na vojnoj, oni su izvodili gerilske napade sa teritorija arapskih zemalja koje su im to dozvoljavale (ili koje ih nisu mogle sprijeciti da to urade), najviše iz Jordana i Libana.
U Jordanu, ipak, PLO je izgubio svoje baze vec u septembru 1970. godine tokom gradanskog rata, kojeg su zapoceli kralj i njemu lojalna vojska protiv palestinskih pokreta i organizacija. Tako je centar vojnih operacija prešao u Liban, na oslabljenu sjevernu granicu Izraela.
pogresan korak
0
2.10.2010.
Takode je i Egipat, pod vodstvom Envera Sadata (1970-1981) išao u istom pravcu. Egipat je i dalje smatran, kako od lokalnog stanovništva, tako i Arapa iz drugih dražava, centrom arapskog svijeta, ali je sada arapska zajednica i panarabizam zadobio drugi oblik. Cak je i Oktobarski rat 1973. godine protiv izraelskih snaga na Sinaju i Golanskoj visoravni imao, prije svega, namjeru da dovede Egipat i Siriju u bolju poziciju za pregovore o politickom uredenju.
Sadatovo putovanje u Jerusalem u novembru 1977. godine, te mirovni sporazum iz Kemp Dejvida (Camp David Accords), potpisan u septembru 1978. godine, koji je rezultirao prividnim hladnim primirjem izmedu Izraela i Egipta, samo su neki od Sadatovih poteza koje je povukao slijedeci svoje ideje. Sadatov glavni cilj bio je rješavanje ekonomskih problema, te je uvijek težio da ide korak ispred ostalih (arapskih država), što se može vidjeti i iz potpisivanja primirja sa Izraelom.
nenacionalizmu
0
2.10.2010.
Rast lokalnog nacionalizma medu Arapima
Poraz i nemoc Arapa poslužio je Palestincima kao znak da trebaju biti aktivniji, te da uzmu palestinski problem u svoje ruke. Tako je 1964. godine osnovan Palestinski oslobodilacki pokret (PLO - The Palestinian Liberation Organization). Taj pokret postepeno su priznavali Palestinci te arapske države i njihove vode.
PLO je poraz Arapa iskoristila da sebe predstavi kao oslobodilacki pokret na složenoj arapskoj politickoj sceni, a svoje clanove kao glavne borce. Tako je arapski nazionalizam bio zamijenjen palestinskim nacionalizmom.
Palestinsko pitanje, uprkos nastojanjima Jevreja i njihovih saveznika, ponovo je zauzelo centralno mjesto arapsko-izraelskog sukoba te ponovo postalo glavna tema politike Bliskog istoka.
Arapske države nastavile su da rade zajedno, ali je vremenom osjecaj lokalnog nacionalizma (patriotizma) sve više rastao, tako da je to prevladalo arapski nacionalizam u citavom arapskom svijetu ukljucujuci i Palestinu.
blamaza
0
2.10.2010.
Taj poraz, koji je postao poznat kao Šestodnevni rat ili Junski rat 1967. godine, bio je prekretnica u historiji Bliskog istoka. Za šest dana Jevreji su okupirali preostalih 20 posto palestinske teritorije, koja je tada bila pod kontrolom Jordana i Egipta (Zapadna obala, ukljucujuci istocnu stranu Jesrualema te Obalu Gaze). Izraelci su, takode, ponovo zauzeli poluostrvo Sinaj i dijelove sirijske teritorije poznate kao Golanska visoavan (Golan Heights), smatrajuci to vitalnom sigurnosnom zonom.
Naser je preuzeo punu odgovornost za taj poraz i podnio je ostavku na mjesto predsjednika Egipta. Ali je, zbog velikog pritiska javnosti, ipak ostao na vlasti sve do smrti, 1970. godine.
sjeme zla
0
2.10.2010.
kratak pregled historije arapsko-izraelskog sukoba- Novi Horizonti br. 29. Ferid Skenderovic
Od prvih jevrejskih emigracija u Palestinu 1882.god. do pocetka Intifade krajem 1987. godine.
Pocetak sukoba izmedu Palestinaca i Jevreja nazire se još davne 1882.godine, kada su prve grupe Jevreja emigrirale u Palestinu iz evpopskih zemalja.
• Glavni preokret u odnosima izmedu dva naroda bio je Balforova Deklaracija (Balfour Declaration) donesena 2. novembra 1917. godine, kojom se obecava osnivanje “države za jevrejski narod” u Palestini.
• Balforova Deklaracija prouzrokavala je negodovanje Palestinaca, što je rezultiralo izbijanjem nemira i sukoba koji sa manjim prekidima traju sve do danas.
• Ben Gorion je 14. maja 1948. godine, uz pomoc Britanije, SAD-a i UN-a, proglasio osnivanje jevrejske države Izrael na dijelovima teritorije historijske Palestine.
• Palestinci su se odupirali okupatorskoj izraelskoj armiji, što je rezurtiralo brojnim ratovima izmedu dvije strane.
•
igrarije
0
2.10.2010.
Od Rata za Suecki kanal do Junskog rata 1967. godine-
Devet godina nakon prve borbe protiv Palestinaca i arapskih snaga Izrael je, zajedno sa Francuskom i Britanijom, porazio egipatsku vojsku u Sueckom ratu (oktobar-novembar 1956. godine), tokom kojeg su izraelske trupe zauzele Sinaj i Obalu Gaze (Gaza Strip). Jedan od razloga tog rata bila je nacionalizacija Sueckog kanala (26. jula 1956. godine) revolucijom državnih cinovnika, koja je zamalo ukinula monarhiju u Egiptu.
Glavna licnost medu vodama revolucije bio je Džemal Abdun-Nasir, koji je postao predsjednik Egipta 1954. godine, kada zvanicno postaje i voda modernog arapskog nacionalizma, i to ostaje sve do smrti u septembru 1970. godine.
Zacudujuce, ali Naserov vojni poraz u ratu 1956. godine ojacao ga je politicki i moralno, zbog toga što je UN osvajackoj armiji naredio da se povuce sa Sinaja, prvenstveno zbog zalaganja SAD-a i Rusije.
imaju ga
0
2.10.2010.
Krajem cetrdesetih i pocetkom pedesetih godina masovno doseljavanje Jevreja iz arapskih zemalja otvorilo je nove socijalne i demografske promjene u izrealskom društvu.
Iako je postojala bojazan od arapskog ujedinjenja, brojne podrške Jevrejima sa svih strana svijeta pomogle su napretku i razvoju tehnologije, zemljoradnje i medicine te je Izrael uz razvijenu vojnu industriju, postao i jaka industrijska zemlja.
Ali i uz sve to, Izreal je i dalje bio ovisan o pomoci zapadnih sila (Francuske, Britanije i UN-a), te je nastojao da razvije vlastiti odbrambeni sistem, ukljucujuci i nuklearno naoružanje.
ekspanzija
0
2.10.2010.
Poraz arapskih snaga, masovne emigracije palestinskog stanovništva u susjedne arapske zemlje, te povrh svega gubitak veceg dijela Palestine od Jevreja (pod vodstvom Hagana) bio je kao šok za arapski svijet, i to je bila dodatna agonija u ranoj fazi dekolonizacije (oslobadanja od zapadnih okupatora).
Mnoga pitanja o nesposobnosti arapskih režima da odgovore na vitalna pitanja izbila su na površinu, kao što je zauzimanje arapskomuslimanskih zemalja od zapadnih okupatora. Iskrenost i predanost voda arapskog svijeta bili su poljuljani, što je dovelo do krize u legitimitetu. Sve to dovelo je do nekoliko državnih udara i pobuna, od kojih je najpoznatija bila u Egiptu 1952. godine, a koja se zalagala za bolje politicko vodstvo i svjetliju buducnost arapskog naroda.
Za to vrijeme Izrael se vojno, ekonomski i demografski sve više razvijao.
nebriga
0
2.10.2010.
Mnoge gradove, kao što su Haifa, Akka, Jafa, Lida i Ramla, kao i zapadni dio Jerusalema, te oko cetiri stotine sela, moralo je napustiti od arapsko-palestinsko stanovništvo zbog ratnih posljedica.
Svi koji su napustili svoje domove postali su izbjeglice u Libanu, Jordanu, Siriji i Zapadnoj obali (West Bank) te Pojasu Gaze. Nešto palestinskih izbjeglica našlo je utocište u nekim drugim arapskim zemljama, ukljucujuci zemlje Arapskog zaljeva (posebno Saudijsku Arabiju i Kuvajt). Vecina izbjeglih Palestinaca pocela je da se osjeca neprijatno, kao stranci u drugoj državi, slicno kako su se Jevreji osjecali u zapadnim zemljama. Uz to, palestinske izbjeglice imale su i drugih neprijatnosti u vecini arapskih zemalja u koje su izbjegli. Sve zemlje, izuzev Jordana i donekle Libana, nisu odobravale državljanstvo Palestincima, da bi sprijecili da se Palestinci odomace.
egzodus
0
2.10.2010.
Prosto iz razloga što su shvatili da je to najbolje rješenje za jevrejsku zajednicu u Palestini u datim okolnostima. Arapi, na drugoj strani, izabrali su borbu kao nacin da oslobode svoju domovinu, jer su odluke Ujedinjenih nacija smatrali nepravednim.
Nakon šestomjesecnih sukoba izmedu arapskih i izraelskih trupa (od decembra 1947. do maja 1948. godine), palestinske i arapske dobrovoljacke trupe bile su poražene. Nakon tih velikih borbi Ben Gorion je 14. maja 1948. godine proglasio osnivanje jevrejske države Izrael na dijelovima teritorije koji historijski pripadaju Palestini.
Kao posljedica tog rata u Palestini izmedu Jevreja i Arapa oko 20.000 od 27.000 km2 teritorije Palestine došlo je pod kontrolu države Izrael; drugi dijelovi – Zapadbna obala (West Bank) i Pojas Gaze (Gaza Strip) - došao je pod kontrolu Jordanaca i Egipcana. Više od milion Palestinaca napustilo je zemlju ili bilo prisiljeno da to ucini.
kolaboracija
0
2.10.2010.
Kao što se moglo i ocekivati, ta odluka naišla je na negativne reakcije Jevreja koji su bili u procesu izgradnje jake vojne sile i infrastrukture.
Sukobi izmedu Palestinaca i jevrejskih doseljenika bili su neminovni. U Ješui (Yeshuv), poznatom gradu za jevrejske doseljenike, sa 1,2 miliona domacih Palestinaca i više od 650.000 Jevreja, susretali su jedni druge na malom prostoru i svaka grupa cvrsto je stajala iza svojih stavova o pravima u Palestini.
Odnosi su još više postali zategnuti kada je u septebmru 1947. godine Britanija izjavila namjeru o povlacenju iz Palestine, poslije 15. aprila 1948. godine.
Rezolucija 181 Ujedinenih nacija, izdata 29. novembra 1947. godine, predlagla je podjelu Palestine na dva dijela, jedan za Arape a drugi za Jevreje, ali to nije sprijecilo sukobe. David Ben Gorion (jedan od osnivaca jevrejske dražave i prvi predsjednik Izraela) i druge cionisticke vode prihvatile su rezoluciju 181 Ujedinjenih nacija.
spavaci
0
2.10.2010.
Takode su, u vrijeme pobune 1936-39. godine muslimanski vjerski autoriteti iz Iraka, Sirije, pa cak i iz Indije, te drugih djelova islamskog svijeta, izdavali fetve o podsticanju na džihad, kao dužnost, da bi se zaštitila i oslobodila Palestina. Na opce iznenadenje egipatska ulema sa Univerziteta El-Azhar nije reagovala niti izrazila znak protesta.
U narednim godinama, zbog rasta Njemacke kao vojne sile, te bojazni da ce izgubiti ugled u arapskom svijetu, Britanija je bila prisiljena da promijeni politiku prema Palestini. To je rezultiralo izdavanjem Bijelog dokumenta (White Paper) 17. maja 1939. godine, u kojem je Britanska vlada prividno prihvatila palestinska nastojanja za nezavisnost na prostorima sa vecinskim arapskim stanovništvom (i to u narednih deset godina), te ogranicavanje doseljavanja Jevreja u Palestinu, kao i prodaju palestinske zemlje Jevrejima.
apel
0
2.10.2010.
Jevreji su tvrdili da ce to obnavljanje imati efekat na Zapadni zid, koji je dio od prvog i drugog jevrejskog Svetog hrama, te ce Jevrejima biti ugrožen pristup tom zidu.
Tako je nacionalni konflikt u Svetoj zemlji zadobio vjerski karakter, a borba za nacionalne ciljeve pretvorila se u vjerski rat za sveta mjesta i simbole (obilježja).
Taj konflikt dobio je još više vjerski karakter nakon tragicnih nemira koji su se dogodili 28. avgusta 1929. godine u Hebronu (svetom gradu za Jevreje i muslimane) u kojima su Arapi ubili 64 Jevreja. To se desilo nakon što su u više gradova, u znak protesta zbog obnavljanja Haremi-š-Šerifa, izbili nemiri.
Zatim, krajem dvadesetih i pocetkom tridesetih godina dvadesetog stoljeca bilo je poziva na džihad (sveti rat) od strane brojnih islamskih pokreta, a najizražjniji je poziv imama iz Haife-Šejh Izuddin el-Kassama (1882-1935.), i njegovih pristalica.
ulema-alimi-ucenjaci
0
2.10.2010.
Po izbijanju pobuna, muftija El-Husejni preuzeo je rukovodecu poziciju Visokog arapskog odbora i tako postao kljucna osoba palestinskog nacionalog pokreta.
I nekoliko godina prije izbijanja pobune Emin el-Husejni nastojao je da privuce pažnju muslimanske javnosti na palestinsku nacionalnu borbu protiv cionizma, i to na više nacina, kao što su:
1) Osnivanje fonda za renoviranje i održavanje džamija u Jerusalemu: Haremi-š -Šerifa, El-Aqsa i Quebtu-s-Sahra.
2) Održavanje medunarodnog samita uleme u novembru 1928. godine, kojem su prisustvovale delegacije iz Damaska, Bejruta i Transjordanije.
3) Održavanje medunarodne muslimanske konferencije u Jerusalemu u decembru 1931. godine. Ta konferencija, kojoj je prisustvovalo 150 islamskih ucenjaka iz cijelog islamskog svijeta, izdala je rezoluciju o znacaju Palestine i svetosti Jerusalema za muslimane.
Muftijina akcija na obnavljanju muslimanskih svetih mjesta u Jerusalemu naišla je na negativne reakcije jevrejskog naroda.
otpor
0
2.10.2010.
Palestinci su još više gurnuti u drugi plan masovnim doseljavanjem Jevreja u Palestinu, cime je broj Jevreja porastao sa 24.000 u 1881. godine (manje od 5 posto ukupnog broja stanovnika) na 85.000 u 1914. godini (12 posto od ukupnog broja stanovnika).
Doseljavanje Jevreja u Palestinu postalo je intenzivnije nakon Balforove deklaracije i rasta nacizma u Njemackoj 1933. godine, tako da se u periodu od 1921. do 1945. godine doselilo ukupno 368.845 Jevreja. Tako se u periodu od cetiri godine (1931-35), samo u Jerusalemu, najznacajnijem gradu u Palestini, kako za Jevreje tako i za Arape (muslimane i kršcane podjednako), broj Jevreja povecao sa 53.000 na 70.000.
Zbog svega toga, 1936. godine Palestinci su poceli pobunu protiv britanske politike u Palestini, koja je trajala sve do 1939. godine. Jedan od voda pobune bio je Emin el-Husejini, jerusalemski muftija i predsjednik Vrhovnog muslimanskog vijeca u mandatornoj Palestini (na te funkcije izabrala ga je britanska vlast 1929. godine).
cionisti
0
2.10.2010.
Tek par desetljeca poslije cionisticki pokret poceo se smatrati kao opasnost, kako od strane domaceg palestinskog stanovništva tako i od drugih arapskih država.
Glavni preokret u odnosima izmedu dva nacionalna pokreta - arapskog i palestinskog na jednoj i cionizama na drugoj strani, bio je Balforova Deklaracija (Balfour Declaration) donesena 2. novembra 1917. godine. U toj deklaraciji britanski minstar vanjskih poslova Artur Balfor obecao je u Palestini osnivanje “države za jevrejski narod”, dodajuci da ce Britanska vlada koristiti “najbolje nacine i sredstva da se taj cilj ostvari…”.
Taj potez Britanske vlade, koja je uspostavila privremenu vlast u Palestini 1920. godine, nakon Prvog svjetskog rata, prouzrokavao je negodovanje Palestinaca, što je rezultiralo izbijanjem nemira i sukoba koji sa manjim prekidima traju sve do danas.
kavgadije
0
2.10.2010.
Pocetak arapsko-izraelskog sukoba nazire se prije stotinjak godina, kada su Jevreji 1882. godine, razocarani prospektima integracije u evropskim društvima, poceli emigrirati u Palestinu. To nisu bili pojedinci koji su težili da se mole i umru u Jerusalemu, vec su tamo došli kao dio politickog pokreta.
Taj politicki trend doživio je 1897. godine još vecu inspiraciju održavanjem Prvog cionistickog kongresa, koji je pozvao na osnivanje jevrejske države u Palestini. Ovo je bila pocetna faza širenja cionizama kao modernog nacionalnog pokreta.
Ali, ta zemlja (Palestina) koju su jevreji smatrali njihovom, pozivajuci se na Božije obecanje i historijska prava, bila je naseljena drugim narodom - Palestincima, koji su stoljecima živjeli na tim prostorima. Palestinci nisu doskora smatrani politlckim entitetom.
Prve grupe Jevreja koji su emigrirali u Palestinu nisu nailazile na otpore i neprijatnosti od strane lokalnog (palestinskog) stanovništva.