Gadafi je 1. septembra 1969. godine pučem svrgnuo sa vlasti kralja Idriza Prvog. Imenovan je za komandanta vojske i predsjednika novog rukovodećeg tijela "Revolucionarnog komandnog savjeta".
Libijski lider je 1970. godine uklonio američke i britanske baze iz Libije, te protjerao većinu italijanskih i jevrejskih zajednica, a 1973. je nacionalizovao sve strane naftne kompanije.
U skladu sa striktnim islamskim principima, zabranio je konzumaciju alkoholnih pića i kocku.
Od 1974. godine Gaddafi se zalagao za oblik islamskog socijalizma, a postao je poznat po svom čudnom i nepredvidivom ponašanju na međunarodnoj sceni.
Njegova vlada finansirala je širok spektar revolucionarnih i terorističkih grupacija širom svijeta, uključujući "Crne pantere" i "Islamsku naciju" u SAD te "Irsku Republikansku Armiju" u Irskoj.
Eskadroni tajnih libijskih agenata navodno su ubijali neistomišljenike u inostranstvu, a spekuliše se da je njegova vlada učestvovala i u nekoliko terorističkih incidenata u Evropi za koje su odgovorni palestinski i ili arapski ekstremisti.
Te aktivnosti su Gaddafija dovele u spor sa američkom vladom i u aprilu 1986. godine borbeni avioni SAD gađali su nekoliko lokacija u Libiji.
U februaru 2011. godine antivladine demonstracije primorale su predsjednike Tunisa i Egipta Zine al Abidin Ben Alija i Hosnija Mubaraka da odu sa vlasti, dok su antigadafijevski protesti izbili u gradu Bengaziju na istoku Libije.
Pošto su se demonstracije proširile i na ostatak zemlje, Gaddafijev režim je pokušao nasilno da ih uguši.
Strane vlade i međunarodne organizacije za zaštitu ljudskih prava osudile su napade režima na demonstrante.
Krajem februara Vijeće sigurnosti UN jednoglasno je izglasao mjeru koju podrazumijevaju sankcije protiv Gaddafijevog režima, zabranu putovanja te embargo na uvoz naoružanja, dok je zamrznuta imovina libijskog lidera.
