oj Boze, ponekad se pitam, zar je bas tako moralo biti, moj Boze, ponekad se pitam, zar je dobro srce muslimanskog isana moralo da se vadi Valjevskim, Uzickim i inim drugim srpskim kamama. Moj Boze, ponekad se pitam, zar je muslimanski covjek samo sto sevdah cuti, morao biti zaklan. Pa sto to mi nismo isli u Negotin i Kraljevo i klali njihove majke, sto to mi nismo postavili haubice na Zabljak, na Durmitor, na Zlatibor i ubijali njihovu djecu. Nismo, jer mi volimo, a oni mrze, ne svi, ali mrze. Nase su dzamije popaljene, mihrabi poruseni, mezarja uzorana, njihove crkve od Teocaka do Golaca niko ne dira. Nase su majke i sestre silovane, a njihove se suncaju po Adi ciganliji i ljetuju po Budvi. Nasi su muhadzeri u Trogiru, Pakistanu, a njihovi se, sram ih bilo setaju po Modrici, Dobojskim daidzama i Prijedorskim avlijama Mi ovdje u Bosni jedemo Norveskkku ribu sumnjivog datuma, a oni beru nase alkatmere i ruze i sjede ispod grozda , gdje smo mi, samo mi Bajrame docekivali.