U 9. veku su Ćirilo i Metodije uveli staroslovenski, koji je postao književni jezik svih Slovena, ali je zasnovan na solunskom dijalektu, pa se klasifikuje u južnoslovenske. Veliki je uticaj Vizantije i Zapadnog rimskog carstva u pogledu jezika, kao i susednih zemalja (Bugarske, Rumunije...) Tako da su nastale redakcije (recenzije) staroslovenskog. Najzastupljenije su bile - srpska redakcija staroslovenskog (srpskoslovenski) i ruska redakcija staroslovenskog (ruskoslovenski), jer i Srbi i Rusi prepisivanjem knjiga unose različite izmene u jezik. U 12. veku najzastupljeniji je srpskoslovenski, koji se koristi kao književni jezik južnih slovena od kraja 12-og do početka 18-og veka. (Zatim sledi seoba Srba - 1690, i iseljavanje Srba u južni deo Ugarske - južna Mađarska i Vojvodina, tako da se stvara i tzv. Srbuljski jezik, iz knjiga poznatih kao Srbulje).