cudno je koliko mrznje stane u jednog covjeka. mi tonemo u bezdan vlastite inferiornosti, gluposti, tuposti. ja se Adnanu divim sto je nakon svih sranja koje je prezivio (jer umjetnost je bila prezivjeti Bijeljinu 92) uspio da pronadje snage i zelje i da pruzi ruku pomirenja... divim mu se i sto je odlucio da se suoci da \"svojima\" i da prihvati nase zlocine, jer su se desavali... plasi me to sto smo iz pozicije zrtve agresije, presli u poziciju krvolocnog igraca ispranog mozga, spremnog da uradi sve sto je njemu bilo radjeno, samo da pokaze svoju \"velicinu\"... a prepisujemo Adnanu stokholmski sindrom... zao mi je, i beskrajno me boli, plasi i razara kad vidim u sta smo se pretvorili... jednog dana kad stane pred sve svoje bogove, ustvari cete u ogledalu vidjeti odraz svoje duse, misli i osjecanja i prema tome ce vam i suditi... samo tad ce svako ali, svaki pokusaj objasnjenja biti uzaludan... aferim, dragi moji sugradjani