Ćevabdžijska hodoljublja, piše @Toto, živa legenda: Ishodište našeg traganja za bosanskim ćevapom je negdje u drevnoj Mesopotamoji, odakle je porijeklo perzijske riječi ćevap. Ćevap u perzijskoj gastronomiji i svim ostalim gastronomijama- koje su je slijedile, oznacava grupu jela od mesa. Većinom su to variva od meso sa dosta sosa, ali je u čast nomada, putnika i ratnika osmišljen šiš ćevap, koji je bio roštiljska verzija ćevapa. Šiš (shislik) na perzijskom znači ražanj. Aščije su koristile metalne ražnjeve, posebno za tu namjenu pravljene; nomadi, putnici i lovci su uglavnom koristili drvene ražniće, dok su vojnici koristili kratke bodeže i noževe umjesto ražnja. Stepsko goveče ima žilavo meso, slično mesu divljači. Da bi se poboljšala jestivost i provarljivost meso je sjeckano na manje komade i onda tučeno drvenim batovima, kao što se i danas smekšavaju neke kategorije mesa.. Ovu tehnologiju pripreme mesa su najviše praktikovala nomadska plemena mongolskih Tatara.