ćelebija piše o sarajevu u nekom vaktu ko biva, gorilo sarajvo ila kuga morila, šta li, pa se poslije toga u sarajvo šljeglo sa svijeh strana, a, ponajviše sa istoka (čudna mi čuda), pa sarajvom se nije moglo hodati od nasilja jaramaza (čuveni jaramazi su braća Morić o kojima se pjesme pjevaju) hele nejse, sve je to tako išlo i niko ni mukajet nije dok se jaramazi nisu toliko osilili pa i kadije i bogate trgovce počeli napastovati, tek onda su sudije kad su se svojoj guzici zadeverali, pokrenuli drž-nedaj, objese ti oni tako nekoliko tih jaramaza i za hevtu dana sarajvo se smiri, jaramazi nageše u svoje vukojebine i bi to tako dok nam opet sa istoka ne dođoše za vrijeme juge crnogorci četnici sa partijskim knjižicama a poslije oni što glasaše za aliju i onda se sarajlije iseliše, nestadoše - a jaramazi ostadoše nema danas nijednog sudije da jaramaz nije i to ti je tako - pa ti vidi