uuuuu nije to nista....trebalo je cuti i ostale komentare na toj tribini! odgledali smo predstavu o cetvoro mladih ljudi ( i petog samo prividno pasivnog stranca : ) )koji u najproduktivnijem periodu svog zivota stagniraju, jedan od njih i boluje od neizljecive bolesti, culi potresne price zrtava rata u BiH i iz opkoljenog Sarajeva.... a na tribini se raspravljalo, vjerovali ili ne, o gramatici srpskog jezika, konstrukciji da+prezent i infinitivu, o tome koliko je Adnan Haskovic vjerodostojno uspio odglumiti Beogradjanina, bombardovanju Beograda, kao da smo gledali nekakvu monodramu. sve u svemu, bio je to samo jos jedan u nizu dokaza kako smo nevjerovatno sposobni da bezgranicno pricamo i drzimo predavanja o potpuno nebitnim, cak trivijalnim stvarima, samo da ne bismo razgovarali i uhvatili se u kostac sa onim problemima koji su u ovoj predstavi prikazani.