Ono što Republiku Srpsku danas brani od vanjskih političkih pritisaka po liniji objedinjavanja policije i drugih ustavnih reformi nije samo pozivanje na Dejton i jedinstvo političke elite i naroda u očuvanju manjeg entiteta nego i njena funkcionalnost, stabilnost, bezbjednost i ekonomski prosperitet kao boljeg dijela BiH. Dok Dodikova nacionalistička retorika do kolektivnog bijesa iritira sarajevske unitariste, od onih iz državnog vrha do onih sa uličnog dna, Vašington i Brisel su mnogo osjetljiviji na liberalne vrijednosti koje ne samo propovijeda nego i efikasno sprovodi lider RS. „Mi imamo budžetski suficit i na računu za razvoj 1,3 milijarde dok su oni u Sarajevu onomad ustanovili da imaju samo 400 maraka, kod nas su doprinosi na plate iz fondova 48, a u drugom entitetu 61 odsto, porez na dobit u Republici Srpskoj je 10, a u Federaciji 30 procenata, kod njih je struja za domaćinstva 30 odsto skuplja nego kod nas, zbog boljih uslova poslovanja 427 firmi je prebacilo svoja sjedišta iz Sarajeva u Banjaluku i tako su postali naši poreski obveznici ...” - sipa podatke premijer RS. Uz to podvlači da su MMF i Svjetska banka utvrdili da je „srpski entitet” po svim ekonomskim pokazateljima bolji od onog drugog iako nije primio ni trećinu međunarodne pomoći od pet milijardi dolara koliko je od rata došlo u BiH, te zaključuje „postaju nam veliki balast na putu u Evropsku uniju”. A koju godinu kasnije: Novo samopouzdanje u političkim krugovima u Banjaluci skinulo je sa dnevnog reda pitanje opstanka RS i više se razmišlja o tome šta ako se politički pritisci iz drugog entiteta nastave a iz svijeta obnove, odnosno kako treba da glasi referendumsko pitanje. Da li sa Srbijom ili samostalno ili u konfederaciji sa bošnjačko-hrvatskim partnerima? A Haris Silajdžić i sarajevska ulica će opet reći da je to sve ostvareno na temeljima zločinačkog djela Radovana Karadžića ... Tim prije što je Vlada RS ponudila materijalnu pomoć porodici Karadžić i zatražila od Lajčaka da im vrati pasoše kako bi mogli da odu da ga vide. Šta li će tek reći kada jednog dana istorijske vođe srpskog nacionalnog pokreta iz \'90-ih po haškim standardima okaju svoje grijehe i vrate se u BiH kao slobodni ljudi o kojima će moći i javno i zvanično da se govori i mimo današnjih optužbi. Biljana Plavšić uskoro treba da izađe iz zatvora i jedino je sporno da li je onih godinu dana u Beogradu provela na slobodi ili u kućnom pritvoru. U toku je i revizija presude Momčilu Krajišniku koju je velikim dijelom već odležao u pritvoru u Sheveningenu. Sigurno je da će i, od njih mlađi, Karadžić dočekati da izađe na slobodu. A u međuvremenu je zbog svoga psihijatrijski i pokeraški originalnog načina prikrivanja (pojavljivanje na javnim tribinama i televiziji, putovanja u inostranstvo, druženja po novobeogradskim kafanama, maskiranje i alternativno zanimanje) na specifičan način postao zvijezda i onog dijela beogradske mladeži koja inače mnogo više brine o šengenskim vizama nego o Kosovu. Slušam ih svakodnevno preko leđa u obližnjem kafiću kako prelistavajući tabloide uzvikuju: „Bre, kakav lik”, „Čoveče, kakvo genijalno zezanje”, „Kako ne vide da je ovakvog tipa sramota hapsiti”, „Koji smo kreteni da nismo išli na piće u tu njegovu kafanu”, „Od sutra isključivo u Ludu kuću”... A za stolovima ispred mene posmatram lica generacije očeva, „radovanoljubaca” i „radovanomrzitelja”, podjednako smrknuta na ovo šta djeca govore.