Uspon AfD-a izaziva nelagodu i među krajnjom desnicom u Evropi

AfD je u pokrajini Saska-Anhalt ranije ovog mjeseca osvojio 43,8 posto glasova i ostao tri mandata kratak za apsolutnu većinu. Izbori u Mecklenburg-Vorpommernu i Berlinu također su pokazali odlazak birača od mainstream stranaka prema političkim rubovima, posebno AfD-u.

Čestitke su uputili Geert Wilders iz nizozemske Stranke za slobodu, Viktor Orbán iz mađarskog Fidesza i Santiago Abascal iz španskog Voxa, koji je napredak AfD-a nazvao "velikom nadom za Njemačku i Evropu". Ipak, neke od najvećih krajnje desnih stranaka u Francuskoj, Italiji i Britaniji ostale su suzdržane.

Francusko Nacionalno okupljanje Marine Le Pen, nekada blizak partner AfD-a, još prije glasanja u Saskoj-Anhaltu poručilo je da obnovljena saradnja "nije planirana“. Stranka je pod Le Pen pokušala ublažiti imidž naslijeđen iz vremena njenog oca Jean-Marieja Le Pena, distancirajući se od otvorene ksenofobije i antisemitizma.

Odnosi su prekinuti u maju 2024. nakon izjava jednog visokog zvaničnika AfD-a o ulozi Hitlerovih SS jedinica u Drugom svjetskom ratu i izvještaja o tajnom planu masovnog protjerivanja ljudi stranog porijekla.

Zastupnik RN-a Franck Allisio rekao je za LCI 6. septembra: "Imamo stvarne probleme i sa stilom i sa suštinom. Ne smatramo ih našim saveznicima u Njemačkoj".

Grégoire Roos iz Chatham Housea ocijenio je da AfD, za razliku od Nacionalnog okupljanja, nije pokušao očistiti vlastite ekstremističke frakcije. AfD odbacuje optužbe za desničarski ekstremizam, a ranije je klasifikaciju njemačke unutrašnje obavještajne službe opisao kao pokušaj "iskrivljavanja demokratskog takmičenja".

Giorgia Meloni i njena Braća Italije također nisu prihvatili AfD, između ostalog zbog razlika o NATO-u, Ukrajini i sankcijama Rusiji. Nigel Farage iz britanskog Reform UK-a nazvao je AfD "mješovitom slikom", navodeći da mu je teško razumjeti proruske stavove stranke.