U Istočnom Sarajevu osvanuo mural o "egzodusu Srba", na njemu je lik popa Žuće koji je terorisao Grbavicu

Centralno mjesto na ovom zidu dobio je lik pravoslavnog sveštenika i samozvanog četničkog vojvode Vojislava Voje Čarkića, u narodu poznatijeg kao "pop Žućo".

Vojislav Čarkić je tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu obukao vojnu uniformu.

Postao je komandant Novosarajevskog četničkog odreda stacioniranog na okupiranoj Grbavici. Titulu četničkog vojvode dodijelio mu je lično ratni zločinac Vojislav Šešelj u maju 1993. godine na Romaniji.

Čarkić je tokom opsade grada otvoreno učestvovao u vojnim operacijama Vojske Republike Srpske. Grbavica je u tom periodu bila pretvorena u logor na otvorenom za nesrpsko stanovništvo.

Na linijama fronta je osveštavao i blagosiljao teško artiljerijsko oružje i minobacače kojima su svakodnevno masakrirani sarajevski civili, uključujući i 1.601 ubijeno dijete.

Nakon potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma, Čarkić je prešao u Miljeviće koji se nalaze u Istočnom Sarajevu. Njegovo pojavljivanje u Sarajevu u oktobru 2021. godine, tokom posjete patrijarha SPC-a Porfirija Sabornoj crkvi, izazvalo je zgražavanje i ogorčenje sarajevske javnosti.

Povezivanje lika Vojislava Čarkića s temom navodnog "egzodusa sarajevskih Srba" predstavlja pokušaj stvaranja lažnog mita o protjerivanju, iako historijski dokumenti, izjave i presude Haškog tribunala govore sasvim suprotno.

Sarajevski Srbi krajem 1995. i početkom 1996. godine nisu bili protjerani, već su bili žrtve masovnog, politički naređenog i prisilnog preseljenja koje je organizovalo rukovodstvo sa Pala na čelu s Momčilom Krajišnikom i Radovanom Karadžićem.

Nakon što je u Dejtonu dogovoreno da okupirana sarajevska naselja (Grbavica, Ilidža, Vogošća, Ilijaš, Hadžići) pripadnu Federaciji BiH i budu mirno reintegrisana, politički vrh SDS-a pokrenuo je brutalnu propagandu straha. Putem medija pod kontrolom Karadžića, Srbima je poručeno da "ne smiju ostati da žive sa komšijama u Alijinoj državi".

Da bi plan o etnički čistoj teritoriji uspio, SDS je organizovao autobuse i kamione, a građani su pozivani, pa i prisiljavani, da napuste svoje domove, noseći sa sobom čak i posmrtne ostatke svojih srodnika.

Oni Srbi koji su iskazali želju da ostanu u svojim stanovima bili su izloženi prijetnjama, premlaćivanjima i ucjenama lokalnih ekstremista i paravojnih grupa, koje su u sedmicama prije reintegracije sistematski palile zgrade i uništavale infrastrukturu kako bi onemogućile bilo kakav ostanak.

Oslikavanje murala u Istočnom Sarajevu, na kojem se agresor prikazuje kao heroj ili žrtva navodnog egzodusa, samo je nastavak institucionalnog prekrajanja prošlosti i glorifikacije mračnih figura iz perioda opsade Sarajeva.