Uzorak asteroida Ryugu sadrži svih pet ključnih komponenti DNK

Budući da su asteroidi poput Ryugua nastali prije 4,6 milijardi godina kada su se planete rađale oko mladog Sunca i od tada su ostali relativno netaknuti, ovo otkriće baca novo svjetlo na hemijske uslove koji su postojali u zoru Sunčevog sistema.

Adenin, gvanin, citozin i timin su četiri baze genetskog koda koje čine prečke strukture dvostruke spirale DNK formirajući specifične parove (adenin se uparuje s timinom, gvanin s citozinom). U RNK, uracil zamjenjuje timin i uparuje se s adeninom. Detekcija ovih molekula u asteroidu ukazuje na to da se mogu formirati bez prisustva života i može ponuditi tragove o tome kako se ovi spojevi mogu transportovati kroz Sunčev sistem.

Misija Hayabusa 2 japanske svemirske agencije JAXA-e prikupila je uzorke s asteroida Ryugu između 2018. i 2019. godine, a potom ih je dopremila na Zemlju 5. decembra 2020. godine.

Ugljenični asteroidi poput Ryugua u obliku rotirajuće čigre sadrže ono što je efektivno "fosilni zapis" netaknutog materijala iz najranije ere Sunčevog sistema, a upravo zbog toga naučnici toliko žele da ih dopreme na Zemlju kako bi ih proučili izbliza i uživo.

Proučavanje dva uzorka vraćena na Zemlju prethodno je pokazalo da je Ryugu nekada imao tečnu vodu koja je tekla po njegovoj površini, što jača teoriju da su ove svemirske stijene možda dostavljale vodu na površinu naše planete.

Ovaj tim, predvođen biogeohemičarom JAXA-e Toshikijem Kogom, analizirao je dva uzorka s Ryugua koje je vratila Hayabusa 2, a pronašao je adenin, gvanin, citozin, timin i uracil. Rezultati su upoređeni s nalazima dobijenim kada su istraživači proučavali uzorke donesene s asteroida Bennu te s istraživanjima meteorita Murchison i Orgueil prikupljenih iz Australije 1969. godine, odnosno Francuske 1864. godine. Tim je otkrio značajne razlike u koncentracijama nukleobaza.

Ryugu sadrži otprilike uporedive količine nukleobaza, adenina i gvanina (purini) u odnosu na citozin, timin i uracil (pirimidini). Međutim, Murchison je bogatiji purinskim nukleobazama, dok su uzorci Orgeuila s Bennua bogatiji pirimidinskim nukleobazama.

Ove razlike mogle bi odražavati različite evolucijske historije i mjesta rođenja Ryugua, Bennua i matičnih tijela uzoraka Murchisona i Orgeuila. Istraživanje dalje naglašava ulogu koju su asteroidi vjerovatno odigrali u izgradnji hemijske raznolikosti koja je omogućila nastanak života na Zemlji.

Možda najznačajniji rezultat ove studije je implikacija da su gradivni blokovi DNK i RNK široko rasprostranjeni po Sunčevom sistemu.