Prema novom istraživanju, psi su najbolji prijatelji ljudi već 14.000 godina

Istraživači su vjerovali da su evoluirali od sivih vukova tokom posljednjeg ledenog doba, ali to nisu mogli potvrditi kao činjenicu. Međutim, ostaci pasa otkriveni u Goughovoj pećini u Engleskoj i Pınarbaşıju u Turskoj pomaknuli su tu vremensku liniju unazad, 5.000 godina ranije nego što je prethodno zabilježeno.

Nedavno objavljena u časopisu Nature, najnovija studija o nastanku psa, koja je stvorila neposrednu vezu između ove životinje i čovjeka, rekonstruisala je cijele genome stare 10.000 godina i uporedila ih s današnjim psima.

Rezultati ne samo da dokazuju da su se psi odvojili od svojih predaka vukova ranije nego što su istraživači mislili, već da je odnos između čovjeka i psa bio blizak od samog početka.

Prvo, studija je utvrdila da li su ovi novosekvencirani psi genetski bliži modernim i drevnim psima ili vukovima. Na osnovu svoje analize, otkrili su da su psi iz Goughove pećine i Pınarbaşıja genetski sličniji jedni drugima od bilo kojeg drugog psa.

S obzirom na njihove različite geografske lokacije, ovo sugeriše da su psi već bili rasprostranjeni širom zapadne Euroazije prije između 18.500 i 14.000 godina.

Psi se mogu grubo podijeliti u dvije loze, istočnu lozu pronađenu na Arktiku i Istočnoj Aziji te prekontaktne američke pse. Istočno i zapadno porijeklo kod pasa iz karelijskog mezolita sugeriše da su se dvije loze razdvojile tokom paleolita.

Osim toga, studije su otkrile da i moderni i drevni zapadnoeurozijski psi posjeduju genetsko porijeklo slično današnjim vukovima u Siriji. Ova studija je proširila tu potragu kako bi uključila bliskoistočno porijeklo vukova, koje je bilo promjenljivo kod pasa širom zapadne Euroazije tokom paleolita i mezolita.

"Naši rezultati pružaju genomske dokaze o prisustvu genetski sličnih pasa u Velikoj Britaniji, Njemačkoj, Italiji, Švicarskoj i Turskoj tokom kasnog gornjeg paleolita (između 15.800 i 14.200 godina). Preci ove paleolitske populacije zadržani su kod pasa tokom cijelog holocena i u modernim pasminama", navodi se u studiji.

U Goughovoj pećini i Pınarbaşıju, pseći i ljudski ostaci pokazali su postmortalne antropijske modifikacije, što ukazuje na to da su dijelili bliski odnos, čak i da su bili sahranjivani zajedno. Kako bi dalje istražili da li je ova bliskost bila prisutna tokom života psa, analizirali su kosti s ciljem da utvrde kakva je bila njihova ishrana.

"Podaci su pokazali da su domaći psi konzumirali ishranu bogatu ribom, što se blisko podudaralo s ishranom lokalnih ljudi", navodi se, što sugeriše da su ljudi hranili svoje pse, jer vjerovatno nisu sami lovili ribu.

Iz perioda tokom i nakon ledenog doba, istraživači su pronašli snažne dokaze o raznim vrstama pasa širom Evrope i Turske u različitim zajednicama lovaca-sakupljača. Iako možda nisu nosili modernu odjeću, prizor čovjeka i psa mogao je izgledati izuzetno slično kao danas.

Studija otkriva početke veze između čovjeka i psa koja traje do danas. To je narativ koji je započeo pred kraj ledenog doba, ali je bio temelj mnogih modernih pasmina koje danas vidimo.