Ne pamtim Jugoslaviju, ali po pričama starijih zaključuje se da su u toj državi bratstva i jedinstva Bošnjaci oduvijek bili zadnja rupa na svirali. Jedino se Bošnjacima osporavao njihov naziv i morali su se jedini izjašnjavati onako kako drugima odgovara. U firmama su Bošnjaci na rukovodećim pozicijama bili endemske vrste i ti položaji su bili namijenjeni drugima. I paradoks je da danas upravo ti Bošnjaci najviše slave tu državu i njenog lidera od kojih su dobijali najmanje.